حمید نقوی
سیه زنجــــــــــیر گیسو باز کن دیوانه اش بامن
که میگوید که دل نتوان زدن بی جــام و پیمانه
شـــراب از لعل گل گونش بده پیما نه اش بامن
به سوز عشق لیلی در جهان مجنون شد افسانه
تو مجنونم بکن از عشق خود افســــــانه اش بامن
بگفتم صید کردی مــــرغ دل نیکو نگه دارش
ســر زلفش نشانم داد و گفتا لانه اش با من
مگــــــر نشنیده ای گنجینه در ویرانه دارد جا
عیان کن گنج حسنت ای پری ویرانه اش با من
زترک می اگر رنجید از من پیر میخــــــــــانه
نمودم توبه زین پس رونق میخــانه اش بامن
پي صيد دل ان بلبل دستان سرا حامد
به گلزار از غزل دامي بگستردانه اش با من
تو را سپید و هر چه جز تو را سیاه می کشم